l’ hibernation est terminée

Het heeft even geduurd, maar de BonBon is eindelijk uit z’n winterslaap. Toen we vervolgens bekeken wat er nog allemaal moest gebeuren, besloten we direct dat hij dit jaar ook een zomerslaap gaat doen. Of onder narcose, zo je wilt. We gaan dit seizoen niet met de bus weg, we gaan nu alles doen wat we nog willen (en moeten) doen, zodat we er volgend jaar mee weg kunnen wanneer we willen.

In het kort:
– De cockpit en de neus moet nog helemaal geschuurd, gegrond en geverfd. Hiervoor willen we het dashboard eruit halen en zoveel mogelijk van de (min of meer) loszittende onderdelen verwijderen, zodat we al het rood kunnen wegpoetsen.
– De zijkanten (vanaf het witte naar beneden) moet nog allemaal groenig-blauw geverfd worden. De bumpers, zijspiegels, deurknoppen etc. nemen we ook mee in een grijstint.
– We willen een elektra-aansluiting maken zodat we op een camping aan een stroompaal kunnen staan. Hiervoor moeten we een gat in de zijkant maken en dit afwerken, en stopcontacten in de bus plaatsen.
– Ons ‘keukentje’ bestaat uit de Coolest Cooler, die onder een kastje komt waarop ons koffiezetapparaat staat. We bouwen hiervoor een eenvoudig kastje naast het bed.

Genoeg te doen dus… de afgelopen dagen zijn we begonnen met het demonteren van de losse onderdelen en het maken van een globale planning. Het is heerlijk om weer bezig te zijn, al krijg ik een beetje buikpijn van hoe de BonBon er nu bij staat. Als dat allemaal maar weer goed komt….

l’interieur est blanc

Behalve het koelprobleem hebben we ook nog verder gewerkt aan het interieur. De kast die we vorig jaar al hadden ingebouwd, hebben we nu weer uit elkaar gehaald en helemaal in de lak gezet. En zowaar… na het in elkaar zetten hadden we niet eens schroefjes over…

nous gardons la tête froide

VICTORIE! Na heel wat uurtjes puzzelen, testen (en laten testen), uitzoeken en navragen hebben we gisteren dan eindelijk de BonBon weer kunnen starten. En na een klein beetje gekuch – wat wil je, na ruim een half jaar stil staan – startte hij weer als een zonnetje. Jammer genoeg konden we niet gelijk een stukje rijden, aangezien de bus stond ingebouwd met een verf-projectje van een van de mannen van de club. Dat ritje komt dan zondag wel, als we hem naar huis halen voor de APK-keuring…

Wat hebben we gedaan:
– Radiator laten controleren: deze was helemaal goed. Tip: Radiateurenservice West in de Spaanse Polder – gratis check en voor 50 euro doet de airco van de Nissan het ook weer.
– Een aantal nieuwe slangen en slangenklemmen, waaronder de slang van de verwarming naar de radiator. Hierop zat een klep die dicht stond waardoor de verwarming niets deed. Totaal overbodig, dus nu komt er weer lucht door de verwarming!
– Een nieuwe ventilator op de waterpomp, in plaats van een elektrische ventilator voorop de radiator. Deze ventilator draait dus in een tunnel altijd mee en zuigt koele lucht aan.
– De thermostaat deed helemaal niets meer, dus die hebben we ook vervangen. De test door Leo van de club bleek niet helemaal betrouwbaar, dus nu hebben we twee werkende thermostaten. Ach, beter mee verlegen…

le problème découvert

We hebben een flinke winterslaap gehouden, maar nu zijn we dan echt weer begonnen. En hoe… We hadden thuis het al wel over ons plan de campagne gehad, waarbij we wederom vaststelden dat we ook voor dit jaar erg ambitieuze plannen hadden. Omdat we ons dit jaar niet over de kop willen werken, hebben we besloten om dit jaar alleen het verfwerk af te maken en de bus te laten keuren (inclusief wat herstelwerkzaamheden zoals de afgebroken handrem en het contactslot). Het technische gedeelte (zoals de vraag waarom de motor zo ontzettend warm wordt) met de elektra bewaren we tot volgend jaar.

Ja ja. Al op dag 1 werden onze plannen omgegooid door de mannen van de Ploeg van Og. Die vertelden dat de radiator er zo uit is en dat je die dan eenvoudig kunt laten reviseren – zodra dat dan gebeurd is zet je de hele boel er weer in en kan hij voor de keuring. En dus zat Jacqueline toch opeens met haar hoofd in de voorkant van de bus… en lag de radiator er na wat gepruts naast.
Behalve dat we er nu dus een klus bij hebben (waaronder nieuwe slangen en slangklemmen op de kop tikken) hebben we inmiddels wel door wat nu precies het probleem was met de oververhitte motor. Toen we de thermostaat testten, bleek dat deze het helemaal niet deed. Geen wonder dat de koelvloeistof er aan alle kanten uitkwam en de motor zo heet werd… Een nieuwe thermostaat staat nu dus ook op ons lijstje!

Oh ja, de ingebouwde kast staat geschuurd en wel naast de bus te wachten op grondverf. Dat was waar we eigenlijk mee aan de slag gingen…

 

la premiere aventure

Wat hebben we hard gewerkt en hoe krap was het; op de ochtend dat we naar LowLands zouden vertrekken heb ik nog het laatste gaatje geboord voor de gordijntjes. Maar rond het middaguur was het dan echt zover; de bus vertrok via Utrecht naar Biddinghuizen voor zijn eerste festival. Nog best spannend, aangezien de temperatuur van de bus behoorlijk opliep toen we een poosje op de snelweg zaten. Bij Nieuwerbrug er maar even af en een stukje tussendoor, maar achter een trekker kunnen we niet genoeg vaart maken en werd Le BonBon toch weer flink warm… Uiteindelijk ontdekten we dat zo’n 80 km per uur de ideale cruisesnelheid is en tuften we vrolijk naar Utrecht.

Ook daar sloeg de schrik ons nog even om het hart toen we bij het inladen van de spullen van vriendinnen en zuslief de schuifdeur uit de sponning vloog. Met wat brute kracht ging hij er weer in, maar ook dat is op het lijstje van na te kijken puntjes gekomen. Met de schuifdeur stevig op slot togen we dan eindelijk naar de Flevopolder, waar we bij aankomst eerst ons territorium afgebakend hebben en daarna de bus officieel gedoopt. Een heerlijk moment, al dat harde werken is niet voor niets geweest! Le BonBon heeft ons laten schuilen voor de regen, gewiegd in de harde wind en warm gehouden tijdens de toch wel koude nachten. Een prachtig eerste avontuur.

c’est fini! (pour ce moment)

Gisteren hebben we de bus van de loods mee naar huis genomen, nadat we de laatste planken gezaagd en de deurtjes voor de kastjes gemaakt hadden. Toch wel weer spannend, voor het eerst na een paar maanden weer starten, maar hij deed het prima! Hij ronkte lekker (vooral in de Maastunnel), een heerlijk geluid – al denk ik daar donderdag na een uur of 2 vast anders over…

Vandaag kon ik me eindelijk uitleven. Gordijntjes, vloerbedekking leggen en dan de kussens erin. En wat een plaatje…. LowLands, here we come!

l’échéance approche

Onze ideeën zijn niet zo heel ingewikkeld; een bank met opbergvakken links en een wand met kastjes rechts, waar het bed op steunt. Gewoon rechttoe-rechtaan, geen uitbundige versieringen of speciale handigheidjes. Appeltje eitje zou je zeggen. Laat dat nou toch even tegen vallen… het is namelijk nog wel een klus om de bank en de kast zo goed vast te zetten, dat het voldoende stevigheid biedt voor het bed. En bovendien moesten we ook uitvogelen hoe we e.e.a. wilden, zodat we optimale bergruimte hebben en zo min mogelijk ruimte in de bus innemen. Al met al goed voor een paar avonden en dagen puzzelen. Het resultaat wordt geweldig – daar zijn we bijna. Gelukkig is het gisteren wel gelukt om alle ramen terug te plaatsen, en ook de schuifdeur. Wat ziet de bus er dan al anders uit! En nu de deurkrukken er weer opzitten zie ik onszelf al helemaal rijden volgende week… Volgende week?!?!?!

travaux en cours

Na een avond puzzelen voor gevorderden met Roel en een dag knutselen met isolatiemateriaal zijn we dit weekend begonnen aan het inbouwen van de bank/het bed. Eerst goed meten en daarna naar de bouwmarkt om plaatmateriaal te halen. Na nog een paar ritjes naar de bouwmarkt – waar de jongen die zaagdienst had ons inmiddels vriendelijk gedag zei – hadden we eindelijk alles in huis. Behalve de decoupeerzaag. Die bleek nog bij schoonzus in Utrecht te liggen, dus toen maar een exemplaar van de Club geleend. Dat was geen succes, aangezien het zaagje er na de eerste 10 cm al uit viel. Na wat gegrom en gemopper hebben we nog maar wat plekken die we toch nog gaan verven behandeld tegen roest. Een kersverse kennis uit Zwijndrecht hielp ons die avond nog uit de brand; van haar konden we wel een decoupeerzaag lenen!

Vandaag weer via de bouwmarkt naar de bus (met de auto vol met triplex platen, handig dat die dingen zo buigzaam zijn!). We zijn flink aan het zagen, boren en schroeven geslagen en het frame voor de bank is bijna klaar. Ook hebben we de eerste aanzet gegeven tot het verven van de binnenboel; met name de panelen die tegen de wanden komen moeten goed in de lak vanwege mogelijk vocht. Kortom; het was me het weekendje wel weer….

la fin de la phase un

Wat was het heet deze week! Net wanneer wij de laatste laklaag gepland hadden… Gelukkig hadden we ook weer wat hulp van Corina en Gerdien, die zich nog even hebben uitgeleefd op de rode onderkant. Maar toen wij de bovenkant geschuurd hadden voor de laatste laag zijn we toch maar naar een terras verhuisd. Daarna kwam weer het circus van vegen, dweilen en afnemen. En toen gisteren eindelijk de laatste laag wit. En wat issie mooi!!! Nu als alles goed droog is langzamerhand alles weer terugplaatsen (lampen, schuifdeur, stoelen, veiligheidsgordels etc etc) en starten met de inbouw.

fière

Een dag later dan gepland (want het was zo gezellig in Limburg) hebben we vanavond de eerste laag lak aangebracht. En was de BonBon al een heel ander busje toen de grondverf erop zat, nu was het net alsof we hem een smoking aantrokken. Al ons schuur en plamuurwerk was dus toch niet voor niets – met iedere baan die we met de roller opzetten werden we blijer. En trots. Maar aangezien beelden meer zeggen dan woorden…

la première couche

Eindelijk eindelijk… we mogen de verfroller ter hand nemen. Maar, niet voordat we geveegd, gedweild, de bus afgenomen en vanmorgen nog een keer gedweild en de bus afgenomen hebben. Met stofpakken aan (werkelijk niets wordt aan het toeval overgelaten) verdunnen we de grondverf en slaan aan het rollen. En kwasten. En bijwerken en nog eens rollen. En dit is pas laag 1…

la planification

Het leuke aan het opknappen van ons busje is, dat we steeds weer dingen voor het eerst doen. Voor het eerst met de slijptol (de favoriet van Jacq), voor het eerst lassen, polyester matjes plakken en voor het eerst een auto plamuren (muren en hout hadden we al wel eens gedaan). Maar al deze nieuwe dingen zorgen er wel voor, dat we de klussen niet zo goed kunnen plannen. We hebben namelijk geen idee hoeveel tijd een klus ons kost en of het misschien nog een keer over moet. Dat is wat onhandig, zeker nu onze eerste deadline in zicht komt.

Op 27 juni moet de bus eigenlijk weer rijklaar zijn, want dan hebben we een kampeerweekend. Voor die tijd moet de boven- en binnenkant geverfd (in bijna wit), de ramen er weer terug in, de schuifdeur weer op z’n plek en alle andere kleine accessoires die we er voor de handigheid maar even afgehaald hebben. Dat wordt flink aanpoten… morgen beginnen we met de eerste laag grondverf. En dan verdwijnt al ons harde werk van de afgelopen weken. Hieronder toch maar even het bewijs van onze noeste arbeid.

se crever au travail

Nog even en ik kan geen schuurpapier meer zien. En Jacq is bang dat wanneer ze de bus ook maar aanraakt, er ergens weer een gaatje tevoorschijn komt. Al is dat laatste een beetje overdreven, zolang ze maar met een slijptol bij de bus weg blijft…

Vandaag hadden we weer hulptroepen op bezoek. En zij gingen los op de bus. Lampen gingen eraf, de schuifdeur ging eruit en de schuurmachine werd tevoorschijn gehaald. Aan het einde van de middag leek ik wel een Disney-figuur, zo roze was zelfs mijn haar. Maar toen was wel zo’n beetje de hele bus geschuurd. En konden Jacq en ik de roestige plekken met de slijptol en dremel bewerken en inspuiten met roestbinder. Super team, Manon en GP!

Volgende stap: herstellen van de gaatjes met polyester matjes en plamuur. Zo leer je nog eens wat…

des surprises

Zo’n beetje iedereen die we vertelden van onze plannen voor een doe-het-zelf-kampeerbus zei het: ‘Je komt vanzelf van alles tegen!’ Mwa, dacht ik. Dat zal zo’n vaart niet lopen. Het plaatwerk ziet er goed uit, de bodem is hard (volgens ons garagemannetje) en hij rijdt prima. Wat kan er gebeuren?

Nou… roest verstopt onder een laag lak en plamuur, dat kan er gebeuren. En kleine roestplekjes die toch gaatjes blijken te zijn. En niet te vergeten een slecht gerepareerde plek die zodra je eraan komt zo ongeveer naar binnen valt, kan ook zomaar gebeuren.

Kortom: nog wel even wat herstelwerk te doen…

le métier invisible

Hoewel het aan de bus niet altijd even goed te zien is, gaan we flink vooruit. De binnenkant is inmiddels helemaal geschuurd, de bodemplaten zijn eruit en ook daaronder is het schoon (ik durf er nu in te slapen). Het dak is af (met dank aan Vera!) en we zijn nu toe aan het dichten van wat gaatjes en het behandelen van roestplekjes.

Maar niet al het werk gebeurt aan de bus zelf. Zo zijn we op bezoek geweest bij het onderdelenmagazijn van de club (Vrienden van de Estafette) in Dalfsen, waar we als twee kinderen in een snoepwinkel rondliepen. We hebben er een nieuw ruitje met rubbers opgehaald (ter  vervanging van het plaatje aan de rechterkant), rubbers voor de achterdeuren en -klep, een rubbertje voor de knipperlichten rechtsvoor, een klepje voor boven de accu én een stijl voor achter de bestuurdersstoel. Zo kunnen we daar een wandje maken wat bergruimte oplevert.

En, ook thuis doen we het één en ander: een nieuwe hoes bestellen voor om het reservewiel (en stickers daarop), bedenken hoe we de bus gaan verduisteren (met magneten, maar dat komt later) en maten opnemen voor gordijnen en vloerbekleding. Het is tenslotte zo 21 juni…

Een leuk trucje gaan we uithalen met de knipperlichten. Die zijn helemaal verbleekt, waardoor het plastic geen oranje maar bijna wit licht geeft. Voor de APK schijnt dat niet te mogen, maar nieuwe oude knipperlichten zijn heel erg duur. Gelukkig kom je met glasverf een heel eind: oranje glasverf aan de binnenkant van het knipperlicht en deze zijn weer prachtig oranje! En zo knutselen we vrolijk door… 🙂